AFSTAND & ADOPTIE

Doet het lichaam nog wel mee?

Welkom bij SAC

Systemic Adoptee Care is een plek voor geadopteerden die hun verhaal niet alleen willen begrijpen, maar ook willen onderzoeken hoe adoptie doorwerkt in hun lichaam, relaties, identiteit en dagelijks leven.

Bij SAC werken we systemisch, lichaamsgericht en met aandacht voor de culturele en maatschappelijke context van adoptie. We bieden dagen, ontmoetingsgroepen, retraites en opleidingen waarin ruimte is voor wat vaak moeilijk in woorden te vangen is. Voor verlies en loyaliteit, oorsprong en verbondenheid, boosheid, verlangen, rouw en levenskracht.

Je hoeft hier niets op te lossen of een bepaald standpunt over adoptie in te nemen. Je bent welkom met jouw ervaring, jouw vragen en in jouw eigen tempo.

Bekijk de agenda voor het actuele aanbod van dagen, groepen, retraites en opleidingen voor geadopteerden.

Leonie Dijkstra
Coördinator & trainer SAC

Ervaring Sarah de Vos

Ambassadeur

Prachtig, iedere keer weer. De impact van adoptie wordt vaak niet gezien of erkend door de omgeving en maatschappij waarin we zijn opgegroeid. Je weg vinden in het leven is daarom als geadopteerde vaak een diep eenzame ervaring. Tijdens de retraite valt dat eenzame gevoel tijdelijk weg, en dat geeft bij mij instant ontspanning.

Ik haal ook heel veel uit opstellingen van anderen. Ernaar kijken geeft me de woorden en het begrip van dingen die ik zelf (vaak al mijn hele leven) voel, maar nooit heb kunnen duiden of herkennen. Adoptie is een veelzijdig thema. Vaak is het beeld dat, als er al iets ‘mis’ is, het enkel over (verstoorde) hechting gaat. Maar bij de retraite komt alles aan bod. Identiteit, binding, verloren familiebanden, de kracht van je oorsprong en geboortegrond, culturele ontworteling, afscheid en rouw, de gevolgen van assimilatie, de relatie met je lichaam, je eigen ouderschap of het ontbreken daarvan, de invloed op de volgende generatie. Zo wordt recht gedaan aan de volledige breedte en complexiteit van adoptie. Dit is uniek binnen het adoptieveld.

En ik ben telkens weer onder de indruk van de moed van mede-geadopteerden, om zulke diepe, pijnlijke thema’s aan te durven kijken binnen een groep. Het inspireert mij om dat zelf ook te doen. En het doet me goed om zelf ook een bron van herkenning en steun voor anderen te kunnen zijn.

Bedankt lieve Hilbrand en team voor het bijzondere werk wat jullie doen. Zo mooi, om jullie te zien groeien en transformeren door de jaren heen. En de invloed van jullie werk binnen de hele adoptie community te zien verspreiden. Ik hoop er nog heel lang bij te mogen zijn.

VERHALEN EN HALVE WAARHEDEN
niet langer meer bewegen vanuit de angst

Adoptie is decennialang gepresenteerd als een ultieme oplossing voor kinderloze volwassenen en kinderen zonder ouders. De tijd heeft ons ingehaald en het blijkt nu allemaal niet zo rooskleurig en romantisch te zijn zoals het lange tijd is voorgesteld. Zeker nu we weten wat er aan het proces van afstand vooraf gaat, namelijk een onvrijwillige afstand van het kind van de ouders (van oorsprong) en het hele familiesysteem. Het verliest daarmee zijn cultuur en alles wat daarmee gepaard gaat en waar het lichaam en de ziel mee bekend is.

We zien in de praktijk dat veel geadopteerden een ‘geleend’ leven lijken te leiden, en daardoor niet volledig aanwezig en niet potentieel beschikbaar zijn voor zichzelf. Dat is een verlies van kwaliteit van leven. Met het verlies wat al geleden is, is dit alles een soort van dubbel verlies tijdens het leven. We noemen dat ‘living loss’. Ofwel levend verlies.

Systemisch traumawerk helpt geadopteerden en betrokkenen inzicht te verkrijgen hoe daar verzoening mee te krijgen en opstellingen laten zien hoe complex relaties zijn tussen alle betrokkenen in deze context en ook waar een ieder mee worstelt en mee te maken heeft. Daarom is deze methode niet alleen bijzonder, maar vooral ook helpend om de spanning te ontladen en het leed en het mogelijke verdriet wat daaruit voortkomt, aan te kijken.

Heel veel mensen zien adoptie als iets mentaals. Alsof het geboren is uit het brein; een gedachte waaraan handen voeten is gegeven, een leeg lichaam dat leven is ingeblazen. Maar niets is minder waar. Het kind dat tegen zijn/haar wil en weten in, in een adoptieprocedure belandt is niet incompleet maar een volledig mens. En toch lijkt het er vaak op dat geadopteerden iets dienen in te vullen, als plaatsvervanger of, letterlijk, in plaats van het nooit geboren kind. Deze ongeziene dynamieken, naast de belichaamde verbindingen van een onbekende afstamming, treft geadopteerden in hun hart en ziel.