AFSTAND & ADOPTIE

Doet het lichaam nog wel mee?

Inschrijving Zomerretraite geopend

vr 3 - zo 5 juli | Woudschoten Zeist

De SYSTEMIC ADOPTEE CARE (SAC) zomerretraite is zonder twijfel één van de meest betekenisvolle ervaringen geweest binnen mijn eigen adoptiepad. Een weekend lang systemisch werk en opstellingen doen met een groep mede-geadopteerden creëert een bijzondere tussenruimte: een third space. Een ruimte waarin je niets hoeft uit te leggen, waarin (h)erkenning vanzelfsprekend is en waarin je lijf mag landen in een bedding van mensen die iets existentieels van jouw ervaring herkennen.

Voor mij raakt dit weekend altijd aan diepe lagen. Soms hartverscheurend, soms hartverwarmend, vaak allebei tegelijk. Er kunnen dingen voelbaar worden die lang op de achtergrond zijn gebleven, of waarvoor nooit echt ruimte is geweest en die in dit veld soms voor het eerst een plek krijgen. Tegelijkertijd voelt de retraite voor veel geadopteerden verrassend licht, inspirerend en verbindend. Juist omdat veel mensen ontdekken dat ze niet de enigen zijn met bepaalde vragen, gevoelens of ervaringen. Dat besef alleen al kan iets wezenlijks verzachten en geeft vaak een gevoel van thuiskomen dat moeilijk in woorden te vatten is.

Deze (lustrum)editie staat onder leiding van Hilbrand Westra (정운석) en wordt medebegeleid door mij en mijn SAC-collega's. Daarnaast neem ik dit jaar de coördinatie van het retreat op me. Dus heb je vragen, twijfel je of dit het juiste moment is, of wil je gewoon even afstemmen? Stuur me gerust een bericht via info@adoptieopstellingen.nl. Meer info en aanmelden vind je hier.

Je bent meer dan welkom!

Leonie Dijkstra
Coördinator en trainer SAC-zomerretraite 2026

Ervaring Sarah de Vos

Ambassadeur

Prachtig, iedere keer weer. De impact van adoptie wordt vaak niet gezien of erkend door de omgeving en maatschappij waarin we zijn opgegroeid. Je weg vinden in het leven is daarom als geadopteerde vaak een diep eenzame ervaring. Tijdens de retraite valt dat eenzame gevoel tijdelijk weg, en dat geeft bij mij instant ontspanning.

Ik haal ook heel veel uit opstellingen van anderen. Ernaar kijken geeft me de woorden en het begrip van dingen die ik zelf (vaak al mijn hele leven) voel, maar nooit heb kunnen duiden of herkennen. Adoptie is een veelzijdig thema. Vaak is het beeld dat, als er al iets ‘mis’ is, het enkel over (verstoorde) hechting gaat. Maar bij de retraite komt alles aan bod. Identiteit, binding, verloren familiebanden, de kracht van je oorsprong en geboortegrond, culturele ontworteling, afscheid en rouw, de gevolgen van assimilatie, de relatie met je lichaam, je eigen ouderschap of het ontbreken daarvan, de invloed op de volgende generatie. Zo wordt recht gedaan aan de volledige breedte en complexiteit van adoptie. Dit is uniek binnen het adoptieveld.

En ik ben telkens weer onder de indruk van de moed van mede-geadopteerden, om zulke diepe, pijnlijke thema’s aan te durven kijken binnen een groep. Het inspireert mij om dat zelf ook te doen. En het doet me goed om zelf ook een bron van herkenning en steun voor anderen te kunnen zijn.

Bedankt lieve Hilbrand en team voor het bijzondere werk wat jullie doen. Zo mooi, om jullie te zien groeien en transformeren door de jaren heen. En de invloed van jullie werk binnen de hele adoptie community te zien verspreiden. Ik hoop er nog heel lang bij te mogen zijn.

VERHALEN EN HALVE WAARHEDEN
niet langer meer bewegen vanuit de angst

Adoptie is decennialang gepresenteerd als een ultieme oplossing voor kinderloze volwassenen en kinderen zonder ouders. De tijd heeft ons ingehaald en het blijkt nu allemaal niet zo rooskleurig en romantisch te zijn zoals het lange tijd is voorgesteld. Zeker nu we weten wat er aan het proces van afstand vooraf gaat, namelijk een onvrijwillige afstand van het kind van de ouders (van oorsprong) en het hele familiesysteem. Het verliest daarmee zijn cultuur en alles wat daarmee gepaard gaat en waar het lichaam en de ziel mee bekend is.

We zien in de praktijk dat veel geadopteerden een ‘geleend’ leven lijken te leiden, en daardoor niet volledig aanwezig en niet potentieel beschikbaar zijn voor zichzelf. Dat is een verlies van kwaliteit van leven. Met het verlies wat al geleden is, is dit alles een soort van dubbel verlies tijdens het leven. We noemen dat ‘living loss’. Ofwel levend verlies.

Systemisch traumawerk helpt geadopteerden en betrokkenen inzicht te verkrijgen hoe daar verzoening mee te krijgen en opstellingen laten zien hoe complex relaties zijn tussen alle betrokkenen in deze context en ook waar een ieder mee worstelt en mee te maken heeft. Daarom is deze methode niet alleen bijzonder, maar vooral ook helpend om de spanning te ontladen en het leed en het mogelijke verdriet wat daaruit voortkomt, aan te kijken.

Heel veel mensen zien adoptie als iets mentaals. Alsof het geboren is uit het brein; een gedachte waaraan handen voeten is gegeven, een leeg lichaam dat leven is ingeblazen. Maar niets is minder waar. Het kind dat tegen zijn/haar wil en weten in, in een adoptieprocedure belandt is niet incompleet maar een volledig mens. En toch lijkt het er vaak op dat geadopteerden iets dienen in te vullen, als plaatsvervanger of, letterlijk, in plaats van het nooit geboren kind. Deze ongeziene dynamieken, naast de belichaamde verbindingen van een onbekende afstamming, treft geadopteerden in hun hart en ziel.