ABANDONMENT & ADOPTION

Does the body still participate?

Inschrijving Zomerretraite geopend

vr 3 - zo 5 juli | Woudschoten Zeist

De SYSTEMIC ADOPTEE CARE (SAC) zomerretraite is zonder twijfel één van de meest betekenisvolle ervaringen geweest binnen mijn eigen adoptiepad. Een weekend lang systemisch werk en opstellingen doen met een groep mede-geadopteerden creëert een bijzondere tussenruimte: een third space. Een ruimte waarin je niets hoeft uit te leggen, waarin (h)erkenning vanzelfsprekend is en waarin je lijf mag landen in een bedding van mensen die iets existentieels van jouw ervaring herkennen.

Voor mij raakt dit weekend altijd aan diepe lagen. Soms hartverscheurend, soms hartverwarmend, vaak allebei tegelijk. Er kunnen dingen voelbaar worden die lang op de achtergrond zijn gebleven, of waarvoor nooit echt ruimte is geweest en die in dit veld soms voor het eerst een plek krijgen. Tegelijkertijd voelt de retraite voor veel geadopteerden verrassend licht, inspirerend en verbindend. Juist omdat veel mensen ontdekken dat ze niet de enigen zijn met bepaalde vragen, gevoelens of ervaringen. Dat besef alleen al kan iets wezenlijks verzachten en geeft vaak een gevoel van thuiskomen dat moeilijk in woorden te vatten is.

Deze (lustrum)editie staat onder leiding van Hilbrand Westra (정운석) en wordt medebegeleid door mij en mijn SAC-collega's. Daarnaast neem ik dit jaar de coördinatie van het retreat op me. Dus heb je vragen, twijfel je of dit het juiste moment is, of wil je gewoon even afstemmen? Stuur me gerust een bericht via info@adoptieopstellingen.nl. Meer info en aanmelden vind je hier.

Je bent meer dan welkom!

Leonie Dijkstra
Coördinator en trainer SAC-zomerretraite 2026

Ervaring Sarah de Vos

Ambassadeur

Prachtig, iedere keer weer. De impact van adoptie wordt vaak niet gezien of erkend door de omgeving en maatschappij waarin we zijn opgegroeid. Je weg vinden in het leven is daarom als geadopteerde vaak een diep eenzame ervaring. Tijdens de retraite valt dat eenzame gevoel tijdelijk weg, en dat geeft bij mij instant ontspanning.

Ik haal ook heel veel uit opstellingen van anderen. Ernaar kijken geeft me de woorden en het begrip van dingen die ik zelf (vaak al mijn hele leven) voel, maar nooit heb kunnen duiden of herkennen. Adoptie is een veelzijdig thema. Vaak is het beeld dat, als er al iets ‘mis’ is, het enkel over (verstoorde) hechting gaat. Maar bij de retraite komt alles aan bod. Identiteit, binding, verloren familiebanden, de kracht van je oorsprong en geboortegrond, culturele ontworteling, afscheid en rouw, de gevolgen van assimilatie, de relatie met je lichaam, je eigen ouderschap of het ontbreken daarvan, de invloed op de volgende generatie. Zo wordt recht gedaan aan de volledige breedte en complexiteit van adoptie. Dit is uniek binnen het adoptieveld.

En ik ben telkens weer onder de indruk van de moed van mede-geadopteerden, om zulke diepe, pijnlijke thema’s aan te durven kijken binnen een groep. Het inspireert mij om dat zelf ook te doen. En het doet me goed om zelf ook een bron van herkenning en steun voor anderen te kunnen zijn.

Bedankt lieve Hilbrand en team voor het bijzondere werk wat jullie doen. Zo mooi, om jullie te zien groeien en transformeren door de jaren heen. En de invloed van jullie werk binnen de hele adoptie community te zien verspreiden. Ik hoop er nog heel lang bij te mogen zijn.

STORIES AND HALF-TRUTHS
Stop moving out of fear

For decades adoption has been presented as an ultimate solution for childless adults and children without parents. Time has caught up with us and it turns out this solution isn’t as rosy and romantic as it has been imagined for a long time. Especially now that we know what precedes the process of distance, namely an involuntary distance of the child from the parents (originally) and the entire family system. It thereby loses its culture and everything that goes with it and with which the body and the soul are familiar.

In practice it’s shown that many adoptees seem to live a "borrowed" life [1], and are therefore not fully present and potentially available to themselves. That is a loss of quality of life. Together with the loss of their parents and family system, this makes it a double loss. It’s called a "living loss", a grieve of those who are still alive.

Systemic trauma work helps adoptees and those involved to gain insight into how to reconcile with this living loss. Constellations show us how complex relationships are between all those involved in this context and also what everyone struggles with and has to deal with. That’s why this method is not only special, but above all also helpful to release the tension and to face the suffering and possible sadness that results from it.

[1] Trenka, Jane J. - Language of Blood, 2003

Many people see adoption as something mental. As if it was born out of the brain; a thought that has been given hands and feet, an empty body that has been breathed into life. But nothing could be less true. The child that, against his/her will and knowledge, ends up in an adoption procedure is not incomplete and still to be formed, but already a complete human being. And yet it often seems that adoptees have to fill in something, as a substitute, or literally to replace a never-born child. These unseen dynamics, in addition to the embodied connections of an unknown lineage, affect adoptees in their hearts and souls.