Reacties van deelnemers

"In de relatie waarin ik nu zit, kan ik blijven. Zeker toen ik de stap hebben durven zetten om af te reizen na Korea. Er is sindsdien zoveel veranderd" - geadopteerde -

"Het opstellingswerk zoals ik dit heb ervaren, heeft mij inzicht gegeven in familierelaties en maatschappelijke krachten rond adoptie die ik altijd wel gevoeld heb, maar niet kon benoemen. De werkwijze maakt dat ik bijna tastbaar voor me kan zien wat voor impact de wereld om me heen heeft op mij als individu. Dit begrip voelt als een eerste echte stap in de richting van het kunnen accepteren van mijn geadopteerd zijn." - Marie Claudine, geadopteerd uit Burundi -

"Ik wil geen slachtoffer zijn. Want zo voel ik mij ook niet. Ik ben namelijk erg gelukkig met mijn adoptieouders. Maar desondanks had ik toch altijd iets onbestemds in mij dat kon uitmonden in een zwaar gevoel. Nu ik dit heb kunnen delen en heb gezien, dat het niet van mij is maar behoort tot de familie waar ik vandaan kom, kan ik makkelijker adem halen..." - geadopteerde -

"Het is vreselijk wat ik gezien heb. Het bevestigd echter wel wat ik altijd al gevoeld heb; dat ik ben geboren uit een incesteuze daad heeft mij levenslang achtervolgd. Maar zonder dat de groep wist dat dit speelde en toch dit beeld naar voren kwam, heeft mij verbijsterd. Gek genoeg, nu ik het gezien heb, voel ik toch veel meer rust..." - geadopteerde -

     "Mijn ervaring bij adoptieopstellingen als (geboorte)moeder was een positieve ervaring. Het was een magisch samenkomen van beide leemtes, zowel bij de geadopteerden als bij mij en het even opvullen van deze leegte. Het heeft me gesterkt omdat ik eindelijk mijn plaats kreeg als moeder en ik hopelijk voor de geadopteerden eventjes een gevoel van liefde van een geboortemoeder heb kunnen geven. Het was een soort uitreikbeweging naar elkaar toe in veilige verbondenheid van geluk en verdriet. Het strekt tot verder nadenken en is zeker aan te raden."   - Elise, moeder -
 

"Wat mij zo intrigeert is, dat mijn kind 'zei, dat ze nooit naar haar biologische moeder taalt en wat ik nu gezien heb, ergens altijd wel heb gevoeld, dat ze het niet doet omdat ze mij geen pijn wil doen (de adoptiemoeder huilt) en omdat ze bang is, dat ze anders weer weggegeven wordt. Dit beeld doet mij vreselijk pijn...want ik besef plots dat ik ook geen band heb met mijn moeder..." - Marjan, adoptiemoeder -

“Er zijn van die vragen waarop geen antwoorden bestaan. Zoals de levenslange vraag van veel geadopteerden: mag ik blijven? Ben ik goed zoals ik ben?
Als je wordt opgevoed in een adoptiegezin ben je nooit vanzelfsprekend waar je thuishoort. Om te zien wat dat betekent voor volwassen geadopteerden, helpt ons als adoptieouders, om nog beter naar onze (nu nog jonge) kinderen te ‘luisteren’.
Het opstellingswerk is een hele goede methode om zowel beter naar onszelf en onze eigen geschiedenis te kijken maar ook om de onderliggende levensvragen te zien.”  -
Nies Medema, adoptiemoeder van Chunfan en Zuen en auteur van het boek; ‘Hoe lente onze dochter werd’. -

   

"Ik had mij altijd voorgesteld dat adoptie een mooie oplossing is voor kinderen en dat zij daar gelukkig mee zijn. Wat heb ik mij vergist in deze oppervlakkige benadering. Soms schaam ik mij voor mijn beroep. Ben mij nu bewust, dat ik eigenlijk niets weet van de gevolgen van adoptie. Heb teveel geluisterd naar maatschappelijk gewenste antwoorden, en ja ik geef het toe; ik zag de adoptieouders als de enige en echte ouders..." - Margreet, GGZ medewerker -