Adoptie Opstellingen
30-08-2014  00:55

 

Veel geadopteerden zijn vaak op zoek naar een weg of een manier, waardoor ze de vaak verzwegen twee-en driedeling in zichzelf een plaats kunnen geven. Velen van ons leiden en lijden vaak het leven zoals het zich heeft ontwikkeld en voordoet. Wat velen echter niet beseffen is, dat de diepere lagen van het (on)verbonden zijn of ‘afgestaan’ zijn grotere gevolgen heeft in en op ons dagelijks functioneren of ontwikkeling dan ze gewaar zijn. 

Het is recent dat de eerste groep volwassen geadopteerden de gevolgen van adoptie en ‘afgestaan’ zijn in beeld brengen en het besef groeit dat wat ogenschijnlijk niet bestond – zoals de tweespalt in jezelf – ruimte en aandacht kan krijgen die het nodig heeft. Sommigen vinden een eigen weg om met deze vragen en levensindrukken een stap te doen richting een zekere verzoening met zichzelf en de ‘wereld’. Anderen hebben anderen nodig om te delen en tot diepere inzichten te komen over essenties van adoptie en het geadopteerd zijn.

 Familie Opstellingen

Familie opstellingen en contextueel werk biedt een prachtige mogelijke vorm van zelfdoorvorsing in en door een groepspraktijk. Waarbij de kern van de vraag door middel van het zichtbaar maken –zonder veel te spreken –inzichten geeft over de vaak ongeziene (ver)bindingen met oorspronkelijke en/of adoptie families systemen.

Het is sinds het leren, werken en leven met de diepgaande kennis en wijsheid van het systemisch werk en de fenomenologie dat ikzelf tot grote inzichten gekomen ben waardoor er meer vrede en verzoening is opgetreden met het leven en het geadopteerd zijn. Niet dat het altijd kant en klare oplossingen aandraagt maar vaak wel inzicht en diepe rust brengt daar waar voorheen onrust en onbegrip bestond.

Duizenden mensen in de wereld hebben baat gehad bij deze levenswijze en afgelopen jaren heb ik veel geadopteerden stap voor stap dichter bij zichzelf zien komen. Niet langer vervreemden van zichzelf maar opgaan in een verbonden wereld. Veilig en opgenomen weten in een gemeenschap die oor, oog en hart heeft voor hun vragen, verdriet en blijdschap. Zo verbonden, dat men tot inzicht is gekomen om te willen werken om de volgende generatie - de kinderen van – een mogelijkheid te bieden de ouders te leren kennen en te begrijpen wiens wortels en geschiedenis (voorouders) elders liggen.

Een hinweizung richting de oorsprong van het bestaan. Met een horizon op een wereld die je als geadopteerde leert te beschouwen als de eerste van een nieuwe (familie)lijn en generatie.

In tegenstelling tot wat sommige mensen erover vertellen, is een familieopstelling geen rollenspel maar een contextuele systemische methode die niet met instructies, maar met reële feiten van familiaire gebeurtenissen werkt. Zij kijkt naar de vaak ongeziene dynamiek van de familie(ziel), en waaraan deze zich verbindt.

Verbinden of verbreken ?

Hoe onbelangrijk familieverbindingen soms ook lijken in onze postmoderne samenleving, zij is nog steeds van vitaal belang voor de continuering van het leven in vele opzichten. Maar vooral voor de innerlijke en emotionele ontwikkeling en groei van elk lid van de familie.
In veel landen bestaat een soort ingebakken huiver om, dieper te kijken, naar datgene wat families verbindt en/of uit elkaar rukt. In de loop van de geschiedenis is vaak over zeer pijnlijke gebeurtenissen in families gezwegen. Ervaringen die van grote invloed waren en zijn op de persoonlijke ontwikkeling van elk familielid. Vooral in de emotionele en sociaal psychologische zin. Dat dit zo zijn consequenties heeft, zien we regelmatig in vele generaties terug.

Welkom

Voor een ieder die de moed heeft, maar ook de noodzaak voelt, om de vastgelopen emoties, gevoelens en gedachten de ruimte te geven zal leren ontdekken dat zij in deze complexe materie van adoptie en het geadopteerd zijn plotseling niet alleen staan. Velen hebben het werk de afgelopen jaren ondergaan en hebben stappen in het leven kunnen zetten en inzichten verworven die hen verder heeft geholpen. 

Duizenden mensen in de wereld hebben baat gehad bij deze levenswijze en afgelopen jaren heb ik veel geadopteerden stap voor stap dichter bij zichzelf zien komen. Niet langer vervreemden van zichzelf maar opgaan in een verbonden wereld. Veilig en opgenomen weten in een gemeenschap die oor, oog en hart heeft voor hun vragen, verdriet en blijdschap. Zo verbonden, dat men tot inzicht is gekomen om te willen werken om de volgende generatie - de kinderen van – een mogelijkheid te bieden de ouders te leren kennen en te begrijpen wiens wortels en geschiedenis (voorouders) elders liggen.

Een hinweizung richting de oorsprong van het bestaan. Met een horizon op een wereld die je als geadopteerde leert te beschouwen als de eerste van een nieuwe (familie)lijn en generatie.

In tegenstelling tot wat sommige mensen erover vertellen, is een familieopstelling geen rollenspel maar een contextuele systemische methode die niet met instructies, maar met reële feiten van familiaire gebeurtenissen werkt. Zij kijkt naar de vaak ongeziene dynamiek van de familie(ziel), en waaraan deze zich verbindt.

Verbinden of verbreken ?

Hoe onbelangrijk familieverbindingen soms ook lijken in onze postmoderne samenleving, zij is nog steeds van vitaal belang voor de continuering van het leven in vele opzichten. Maar vooral voor de innerlijke en emotionele ontwikkeling en groei van elk lid van de familie.
In veel landen bestaat een soort ingebakken huiver om, dieper te kijken, naar datgene wat families verbindt en/of uit elkaar rukt. In de loop van de geschiedenis is vaak over zeer pijnlijke gebeurtenissen in families gezwegen. Ervaringen die van grote invloed waren en zijn op de persoonlijke ontwikkeling van elk familielid. Vooral in de emotionele en sociaal psychologische zin. Dat dit zo zijn consequenties heeft, zien we regelmatig in vele generaties terug.

Welkom

Voor een ieder die de moed heeft, maar ook de noodzaak voelt, om de vastgelopen emoties, gevoelens en gedachten de ruimte te geven zal leren ontdekken dat zij in deze complexe materie van adoptie en het geadopteerd zijn plotseling niet alleen staan. Velen hebben het werk de afgelopen jaren ondergaan en hebben stappen in het leven kunnen zetten en inzichten verworven die hen verder heeft geholpen.

Tot in het diepst van mijn wezen
29-08-2014  22:47

Begin vorig jaar (2005) maakte ik voor het eerst een opstelling mee - nog niet eerder hoorde ik over deze bijzondere manier om innerlijke waarheden aan het licht te krijgen.

foto byef5, 'I love you mother', mother with daughter making morningtalk

In de zomer van 2007 reisde ik naar Duitsland af om een weekend Intercultureel systemisch werk mee te maken en liet ik wederom een opstelling doen. Deze opstelling heeft me enorm geraakt en heeft iets heel wezenlijks in mij losgemaakt. Het zien van onderliggende bewegingen, die niet zo met het blote oog te zien zijn en naar voren komen bij een opstelling, hebben me tot in het diepst van mijn ziel geraakt. Door te zien waarin ik 'vastliep', waardoor ik me niet kon verbinden met mezelf en de wereld om me heen, heeft de opstelling ruimte gemaakt voor nieuwe ervaringen en gevoelens, waardoor ik meer een plek schijn te krijgen.

Als geadopteerde heb ik dikwijls het gevoel dat ik er niet mag zijn, ik als een soort van ' aliën' over deze aardbol wandel en vaak niet gezien en/of gehoord word. Vaak voel ik me eenzaam en onbegrepen. Middels opstellingswerk leer ik me steeds meer te verbinden en krijg ik meer inzicht in hoe de (adoptie) dynamieken werken. En zo is er op deze manier ook steeds meer begrip voor mij - als mens: als Adisti gekomen.

Adisti, geboren in Indonesie

De stilte spreekt altijd op z'n zachtst
29-08-2014  22:46

Nog even dan komen de bloesems weer uit en groeit er hoop in ranke takken. En wanneer men in stilte naar dit schouwspel kijkt, lijkt de natuur haar eigen taal te spreken. Alsof het fluistert...Carpe, carpe diem, pluk de dag.

Als je je leeg maakt, voel je de vibratie die het leven met zich meedraagt en zingt het van geven voor wat het is. Zonder oordeel en zonder waarde. De rivier stroomt en de wolken vlieden van oost naar west en noord naar zuid. Het is alsof in haar aanraking haar vruchten bloeien in de eerste lentezon. Soms nog met de kou in haar grond en het water dat haar verdrinkt, maar met de tijd komt het leven telkens weer bovendrijven of groeien.
foto: Kevin Kelly (http://www.asiagrace.com/)

Zo is het ook telkens weer met opstellingswerk en het fenomenologisch proces als je met enige afstand ernaar kijkt. Je wordt er vaak stil van. Geboeid en geraakt word je als je beseft hoe groot de krachten zijn achter dat wat ons ter wereld brengt. Dat wat ons verbindt en ons (onder)scheidt. En hoe hard het leven soms ook moge zijn en op ons af kan komen...de stilte weerspreekt vaak de pijn van 'verlaten' zijn (vaak een kernproces van depressies). Als alles er mag zijn kan het leven pas volledig tot wasdom komen, als het tenminste ook volledig gezien en ervaren mag worden. Net als alle seizoenen van het jaar. Geen moment uitgesloten maar volledig verbonden met wat zich voordoet en heeft voorgedaan.

Zoals de (Japanse) Kersenbloesem(Sakura) steeds maar weer uitkomt en een teken is van hernieuwde hoop op een goed liefdevol jaar zo wens ik iedereen de komende tijd veel goeds. Het is in Azië namelijk Chinees nieuwjaar (Confuciaanse jaarkalender en Onul op z'n Koreaans) dus een goed moment om iedereen (opnieuw en wellicht iedere dag) een goed nieuwjaar te wensen.

Wortels
29-08-2014  22:45

Voor Hilbrand en al de zijnen

Ik kan het best wel waarderen de boerenkool met worst
En ik heb leren houden van de ouders van het noorden
Maar mijn levenskracht zoog aan aziatische borst
En in mijn dromen koester ik mij bij moeders woorden

Kozen zij daar voor verwijdering van hun kind ?
En kozen zij hier om mij liefdevol te ontvangen ?
Zoveel tegenstrijdigheid die mijn ziel verslindt
Juist die goede intenties geven dat wrange

Waar hoort een kind van middenin ?
Als aziatische grond het baarde,
Westers getogen na tropisch begin,
Kaas en klompen en samurai zwaarden.

Waar is mijn plek, wat is mijn midden ?
Uiteindelijk zo aan mijn wortels gehecht,
Zelfs duaal tot welke “God” ik moet bidden,
Wie is eigenlijk de vijand in dit harts gevecht ?

Papa, mama, opa, oma, wijs mij het licht op mijn levenspad,
Vreedzame versmelting van mijn innerlijke stromen,
Het inzicht in de zin die het heeft gehad,
Dat ik geen afgesneden weg heb genomen:

Daar zie ik het licht geduwd door vaderlijke hand,
En de moederliefde vult mij tot kinds verlangen
En zo vloeit uit mij dat ongewenste, dat bange
Ontheemd gegroeid maar onverbrekelijk de band,

Ik ben het kind,
Ik ben het kind,
Ik ben het kind,

Van mijn wereldland.

Rick van Zijp

Kind en het familielot
29-08-2014  22:37

Onveranderlijkheid

Veel opstellers hebben adoptie vaak beschreven zoals Hellinger dat in zijn eerste werken heeft gedaan. Echter velen hebben de ontwikkelingen daarna niet doorgezet. Ze blijven vasthouden aan de beelden die hen is bijgebleven.

Echter niets is zo vaak en anders opgedoken in het werk van Hellinger dan het onderwerp adoptie. De eerste lessen schijnen bij veel opstellers en therapeuten bevroren te zijn als een werkelijkheid die geen beweging kent.

Maar het is een belangrijk gegeven, dat na essentiele dynamieken niet alleen de verhoudingen van relaties zich veranderen maar ook iets in het veld. Veel zit nog ontsloten. Ook wat adoptie en verstrikkingen aangaat.

Men zou er goed aan doen als therapeut zich geheel leeg te maken en niets als voor waar aan te nemen en elke keer opnieuw in de materie te stappen zonder dat men weet hoe het moet. Dan komen soms de meest indringende bewegingen in beeld die vaak ook tegen de rationaliteit en de gewenste dynamieken ingaat van de therapeut zelf.

Soms kom je bijzondere verhalen tegen van hen die hieruit durven werken en zien wat zich afspeelt tussen kinderen en (adoptie) ouders. Eén van de gespecialiseerde systemische kinder therapeuten is Ingrid Dykstra.

Gewicht in de familie

Ingrid Dykstra wordt binnen het opstellingsveld gezien als degene die met name de systemische verbanden in ouder - kind relaties meer in beeld heeft gebracht. Eén van de gevallen wil ik graag hier kort beschrijven.

Ingrid Dykstra schrijft in haar boek; 'Kind en Familielot', "Het is absoluut noodzakelijk dat pleeg - of adoptieouders de ouders van pleeg of adoptiekind achten, wil het kind bij hen en in het leven houvast en zekerheid kunnen vinden". Zij haalt verder Hellinger zijn woorden aan die van groot belang bleken te zijn in het systemisch werk.

"Voor kinderen die door hun ouders worden weggegeven, werk de binding aan
de ouders levenslang door en het is moeilijk voor ze om zich erin te schikken dat ze weggegeven zijn. Ze gaan dus op zoek naar de ouders en hopen vol verlangen dat het gebeurde weer ongedaan kan worden gemaakt. Hoewel het voor kinderen een opluchting en verrijking is, wanneer ze de ouders weer gezien hebben, is die hoop nog het meest bedriegelijke. Het weggeven van een kind ter adoptie heeft iets definitiefs."


Bert Hellinger in 'Houd mij vast zodat ik in Leven blijf". 'Een weg voor Geadopteerden' Carl Aur Systeme Verlag 1e druk 1998.

Hoewel Hellinger sinds zijn eerste boek over adoptieopstellingen zijn mening in details velen malen heeft moeten bijstellen is zijn inzicht in de dynamiek essentieel. Zo is het nu bijvoorbeeld de vraag na alles wat we weten en gezien hebben, of hij nog steeds zou spreken over weggeven van kinderen (Bert Hellinger is een voormalig Rooms Katholiek Priester, zo zou men zich kunnen afvragen of hij zich bewust is van de invloed van de RK op interlandelijke adoptie). Gezien zijn laatste uitingen over dit onderwerp is dat laatste twijfelachtig. Maar terug naar het hoofdstuk van Ingrid Dykstra's boek.

Lutz het hyperactieve kind

Dykstra schrijft in haar boek over de vierjarige Lutz, die gediagnosticeerd was als 'hyperactief ' met opvallend gedrag'en in een psychomotorische groep kwam. Hij was een geadopteerd kind dat al na één maand na de geboorte bij de adoptieouders was gekomen. De moeder was aan medicijnen verslaafd voor haar epileptische aanvallen en was zich pas in de zevende maand bewust van haar zwangerschap. Lutz werd door zijn adoptiemoeder beschreven als een voortdurend onrustig en angstig kind.

De adoptiemoeder gaf aan dat het kind communicatieproblemen had omdat het kind zich zonder redenen ergerde en haar en haar zelfs beledigde. Het leek zich alleen bij de adoptiemoeder plaats te vinden. De relatie met de adoptievader scheen redelijk te zijn met het kind. Bij een observatie van Dykstra met de adoptiemoeder en Lutz tijdens een spel viel Lutz naar haar uit en riep:"Jij stom varken". Bij de adoptiemoeder gingen alle luiken direct dicht. Haar teleurstelling was niet te verbergen en Lutz zat er verstard, geschrokken en dieptreurig erbij en maakte een verloren en eenzame indruk. Tegelijkertijd was daarachter ook een grote nood voelbaar. Aldus Dykstra.

In een volgende consultatie bleek pas waar de angel zich plaats vond. De adoptiemoeder sprak voortdurend geringschattend over Lutz moeder en had een brief van deze, zij vroeg om foto's van Lutz, niet beantwoord.

Dykstra's advies was dat met een dergelijke innnerlijke houding tegenover de moeder en daardoor ook naar het kind hen beiden niet zou helpen. De minachting zou alleen maar een verstoring (verstrikking) blijven opleveren voor zowel de moeder, Lutz als ook haarzelf.

Het nam weliswaar enige tijd en moeite, maar naarmate de adoptiemoeder zich ertoe zette, de moeder van Lutz toe te laten en zich naar de moeder te wende, al was het in eerste opzicht, in innerlijke zin; namen de aanvallen van Lutz jegens haar af en bleek het een kind een groot gevoel en hart te hebben die nu opgelucht adem kon halen.

Achting voor ouders en kinderen

Meer dan eens blijkt uit CSF® werk en familie opstellingen veel geringschattende gedachten te bestaan ten opzichte over de ouders van hen die (de) kinderen verzorgen. Dit gebeurt in veel beroepsgroepen maar niet minder in adoptie families. Het is opvallend te merken, dat de ouders daardoor, inplaats voor zichzelf zorgen, het leven vaak verliezen. Is het niet figuurlijk, dan vaak letterlijk. Waarna de kinderen deze beweging volgen of het Leven niet geheel nemen ! Wat vaak betekent, dat zij het geluk als het zich in ten volle aandient, niet vol kunnen nemen.

Het is daarom van essentieel belang dat iedere partij zijn plaats en positie weet en besef heeft van de ongeziene dynamieken die de banden van en tussen mensen dragen. Achting is hiervoor een mooie en vaak noodzakelijke oefening. Buigen voor dat wat van belang is draagt een innerlijke houding van respect en insluiting.

Kind en Familielot

Het blijkt meer dan eens, dat kinderen niet gezien worden in de context van hun oorsprong en het lot wat ook zij dragen ten opzichte van waar ze vandaan komen. En het lot wat hen wordt gegeven in een ander leven.

Het rare is dat veel geadopteerden het bovenstaande maar moeilijk kunnen nemen maar zodra ze zelf kinderen krijgen plotseling beseffen hoe sterk de familiebindingen kunnen zijn. Meer dan eens zien we dan ook, dat een volgende generatie het lot leven, wat hun ouders voor zichzelf en anderen verzwegen hebben. Het is net zoals Bert Hellinger al aangaf. Adoptie is iets definitiefs maar de binding blijft.

Volwassen geadopteerden worstelen met kinderwens of ouderrol
29-08-2014  22:35

Kind van andere ouders, en dan zelf ouder . . .

Voor geadopteerden is kinderen krijgen een gevoelige kwestie, zegt Hilbrand Westra van de United Adoptees International (UAI), een vereniging van volwassen geadopteerden. „Want kinderen confronteren je met je eigen afkomst, met je ouders die je hebben afgestaan."

Wat die confrontatie teweeg kan brengen, zal morgen blijken op de allereerste themadag die de UAI in Utrecht organiseert rondom ouderschap en adoptie. Het wordt spannend, denkt Westra: „We begeven ons op onontgonnen terrein.” Er is nog nooit onderzoek gedaan naar hoe de circa 25.000 volwassen geadopteerden in Nederland hun vader- of moederrol uitoefenen of beleven.
Eén van de deelnemers aan de themadag is Rien van der Meulen (41), vader van de 3,5 jarige Arvid. De leeftijd van zijn zoon is betekenisvol, zegt Van der Meulen. Want precies zo oud was hij zelf, toen zijn Zuid-Koreaanse moeder hem afstond ter adoptie.

Van de jaren voordat hij bij zijn Friese adoptieouders arriveerde, herinnert hij zich niets, vertelt Van der Meulen. Maar nu vult zijn vrolijke, beweeglijke zoontje die blanco bladzijde: „Misschien was ik vroeger ook zó. Arvid is voor mij een spiegel, een herinnering aan mezelf.”

Voor veel geadopteerden zijn kinderwens en ouderschap met twijfels omgeven, denkt Eva Zuidema, die op 4,5 jarige leeftijd vanuit Zuid-Korea in Nederland terechtkwam. Zij heeft nog geen kinderen, maar wel een kinderwens én een angst: "Ik denk wel eens: straks kan ik het óók niet, moeder zijn."

© Trouw 2008, Iris Pronk

Teken van verbondenheid
29-08-2014  22:33

Strijd om het Gelijk

De Adoptiewereld lijkt ten onder te gaan aan discussies die vaak niet gaan over de kern van de zaak, namelijk, ouderschap, de zorg voor kinderen en de effecten van adoptie voor de directe betrokkenen; ouders, geadopteerden en adoptieouders. Ofwel de zogeheten adoptiedriehoek.

Het lijkt vaak op een slagveld van disputen waarbij met name de kennisgerichte en cognitieve onderlegde partijen tegenover elkaar staan. en soms zelfs elkaar naar het leven staan. Statistieken, cijfers en onderzoeksmateriaal moet ervoor zorgen dat gelijk gehaald kan worden en de stellingen opnieuw kunnen worden ingenomen. Maar uiteindelijk komt deze beweging vaak niet ten goede aan degenen die de nood ervaren om een toegestoken hand en hart te ontvangen.
 
Rust en Kalmte
Het is telkens weer gebleken dat alleen gezamenlijke visies waar ruimte is voor ieders inbreng en inzichten elkaar verbindt, door de behoeften en verlangens van elkaar te erkennen en te respecteren. Daarvoor is rust en kalmte nodig. Soms ook met een zekere cadans om de balans te vinden. Vroeger sprak men wel van rust, reinheid en regelmaat.
In principe is deze regel nog steeds een goede wegwijzer om op pad te zijn met de meest moeilijke materie die ons eigenlijk zo lief is. Namelijk de liefde voor de ander maar ook die voor en naar onszelf. Vaak lijkt het eerste makkelijker dan het tweede. Maar juist door te kijken hoe we de ander kunnen bevredigen is dat vaak een heimelijke vraag om er zelf te mogen zijn en dit geldt niet alleen voor geadopteerden.
 
Het is een grote kunst om de liefde te laten zijn. Eerst ten opzichte van jezelf en de wereld maar ook in de kalmte van je beweging zoals zo mooi in de tekst Desiderata van Max Ehrmann wordt beschreven.
 
Verwantschap en liefdevolle Banden
In de kalmte en het laten, zoals ook in Tao wordt gekenmerkt, zit de kernbeweging naar jezelf en de ander. Deze staat van bewustzijn is een grote les in het Zijn zonder te willen. Zonder naar effect te zoeken maar te aanschouwen dat wat zich voordoet op elk moment.
 
Dat is wat ons ook brengt naar de essentie van de band die we hebben met andere mensen. Zonder dat we ze als directe familie zien (verwantschap). In die kern, is daar een sterke behoefte om te zorgen en verzorgd te worden (voeden en genieten) maar hoeven we de ander niet te claimen noch tot ons te nemen als één van ons. Deze liefde kan in haar uiting zelfs groter zijn dan de verwantschap die men heeft met de eigen familie (hier eigenlijk een vorm van een diep verbond). Echter dat ontneemt nog niet weg de erkenning voor het natuurlijke en de liefde tussen mensen, ouders en hun kinderen.
 
Als we dit begrijpen, dan is adoptie niets meer en minder als die banden opnemen en aangaan in al haar facetten.
Niet goed noch slecht
 
Vaak hoor ik mensen spreken in termen van goed en slecht alsof er een duale positie dient te worden ingenomen en mensen op zoek blijven naar bevestiging dat zij tot de goede kant behoren (groepsgeweten). Maar in essentie bestaat er niet zo iets als goed en kwaad, correct of incorrect, juist of niet juist. Immers, net zoals dag en nacht zijn opgehangen aan elkaar om leven te waarborgen, zo zijn man en vrouw elkaars gelijken in de kern van het bestaan.
 
Ook bij adoptie blijft die tegengestelde beweging bestaan voor veel mensen bestaan. Goede en slechte adopties, goed en slecht ouderschap, goede en slechte adoptieouders. Enzevoorts enzevoorts.
Waar we ons beter op kunnen richten is, wat er werkelijk optreedt in de verschijnselen (Fenomenen) die zie aandienen, en het zonder concept of persoonlijke perceptie tot ons nemen en ondervinden wat het met ons zelf doet. Het handelen vanuit het niet handelen (interventies) is een grote kunst om daarna samen te komen en zonder teveel woorden ten positieve (in meegaande beweging) bijdrage aan dat wat nodig is.
Het grote Verbond
Velen die verder keken dan wat ze wisten, zagen niet alleen, maar beseften plots dat er diepte heerste in de oppervlakkigheid. En velen die dachten vast te zitten in de diepte en de beweging volgden die diepte in, kwamen met lichtheid weer tevoorschijn. Het verschil van blijdschap en verdriet is in veel gevallen slechts een ogenblik.
 
Dit besef en begrip heeft mensen over de hele wereld verbonden. Juist omdat het universeel en over de taal heen zich afspeelt dieper dan onze harten kunnen begrijpen. Sommigen spreken hier ook wel over een mysterieus verbond. Maar wat is mysterieus aan dat wat ons ten diepste doet beseffen dat de Liefde intens raakt en ons uiteindelijk bindt als levende wezens aan dezelfde wereld die wij aarde noemen ? Het is het menselijke wat ons onderscheid van dieren. Wat door zovelen gehekeld wordt als het gevaar van het onderscheidende vermogen, is niets meer of minder om te mogen zien dat er in de werkelijkheid geen onderscheid is.
 
Hierin schuilt het grote verbond tussen mensen. Van alle eeuwen naar alle eeuwen. Van Oost naar West en Noord naar Zuid.
 
Hoe past adoptie daarin
Daarom zou adoptie ook niet langer moeten gaan om 'claim' maar om de zorg voor het jonge leven. Niet langer om het bezit van lijf en leden maar het besef van de verbondenheid met de ander door en via het kind.
 
Wie de ouders van deze kinderen rustig in de ogen kan zien en met kalmte beamen dat het hun kinderen zijn, hoeft niet bang te zijn, de zorg voor deze jonge mensen te verliezen. Immers, de band met de ouders en deze kinderen geeft dan alle ruimte om samen te kijken naar wat ten goede komt aan allen. Niet alleen in gedachten maar ook in hart en ziel. Mocht het kind dan alsnog 'kiezen' terug te keren, dan volgt het de natuurlijke ordening en band. Dat is een natuurlijker beweging dan dat het kind is afgestaan ter adoptie.
Wie dat niet kan zien, is het kind kwijt ook al leeft het kind voor de rest van zijn leven bij de adoptieouders.

Unterbrochene Hinbewegung
29-08-2014  22:32

Veel kinderen die een uitreikbeweging doen naar hun ouders weten deze beantwoord. Echter in veel relaties tussen ouders en kinderen wordt deze onderbroken door omstandigheden in het gezin. In veel gevallen waar de uitreikbeweging wordt door- of onderbroken, ontstaat een situatie waarbij de ziel deze alsnog poogt af te ronden.

Deze 'Unterbrochene Hinbewegung - wij zouden dat in het Nederlands als 'Verbroken Uitreikbeweging' kunnen vertalen, al dekt dat niet helemaal de lading - is in de meeste gevallen van essentieel belang gebleken in het duidelijk krijgen van veel gedragingen van geadopteerden.

Voor veel geadopteerden betekent dit dat ze deze beweging innerlijk kunnen voelen en waarnemen, maar zich tegelijkertijd afsluiten voor de diepe behoefte om deze dynamiek van het uitreiken beantwoord te krijgen. En inplaats die uitreiking gevuld te krijgen trekken zij zich daarin (onbewust) terug. Immers het kind herinnert (vaak meer lichamelijk - somatisch - dan bewust) dat deze de uitreikbeweging niet beantwoord werd toen er 'afstand' werd gedaan...

Het blijvend terugtrekken

Voor sommigen betekent dit, dat ze deze beweging omzetten in wisselen van (steeds hernieuwde) partnerrelaties, veelvuldig wisselen van banen, verhuizen of het compleet omzetten in het trechteren van deze gevoelens door maatschappelijk succesvol te worden. Voor anderen is het zwaar met dit gevoel te moeten leven en niet zelden vallen ze uit of in het 'ergste' geval brengen zij zich zelf om. Vaak heeft het tot gevolg, dat men niet aard. Of zich'(angstvallig) overgeeft aan een ander zonder dat daar een volwassen binding ten grondslag ligt.

In veel adoptiesituaties zijn er gevallen van dood in het familiesysteem. Uit algemene familieopstellingservaringen weten we dat kinderen zodanig verbonden zijn met hun familie (van oorsprong) dat ze deze dynamiek volgen en een (innerlijke) trek hebben naar de dood.*

Het weer aansluiten met de oorsprong - bijvoorbeeld door zogeheten Roots activiteiten - kan een middel zijn, alhoewel de ronding van deze uitreikbeweging in veel gevallen nooit geheel af te wikkelen valt. Veel blijft vaak nog verborgen waardoor de beweging op zich niet daar aansluit met hetgeen wat 'verstoten' of 'uitgesloten' is in het familiesysteem.

Bij opstellingswerk met geadopteerden kan het vaak helpen als ze deze uitreikbeweging kunnen 'maken', dat ze de ouders erkennen als hun ouders (niet te verwarren met de adoptieouders) en dat ze hen bedanken voor het leven dat ze hebben gekregen. Hoe moeilijk dat vaak ook moge zijn.

Zinnen in opstellingscontext die bevrijdend kunnen werken zijn:

"Zie ik ben je kind" (dochter/zoon)
"Ik dank je"
"Ik blijf nog even" (Vooral als familieleden en/of ouders zijn overleden*)
"Ik neem het leven zoals ik het heb gekregen"
"Ik neem de liefde van je"
"Mama ik mis je...ik mis je zo vreselijk..." (Kan natuurlijk ook de vader zijn !)

Soms hebben de geadopteerden - maar ook adoptieouders - de neiging hierover te gaan discussiëren over wie de 'echte ouders zijn'. Maar zoals de ordening wil, de ouders zijn zij, die het kind ter wereld hebben gezet. Een discussie over dit feit verzwakt vaak de helende werking die ervan uitgaat (innerlijk) weer aansluiting te vinden waar het leven vandaan is gekomen.

Ook hier gaat het met name om de basisgegevens van, binding, ordening en balans en het geweten.

Een adoptievader
29-08-2014  22:31

Een fragment uit een gesprek met een adoptievader '...Ja ik heb onthouden. Ik ben de adoptie-ouder. Maar ergens voel ik, dat Janneke (geadopteerd meisje) mijn dochter is'. 'Is Janneke geboren in jullie relatie?' vroeg ik Henk Jan (een adoptievader). 'Nee'. 'Maar ik mag toch ook van haar houden'. 'Ja natuurlijk mag dat' antwoordde ik.

'Luister Henk Jan. Er is nooit gezegd, dat je niet mag houden van je adoptiedochter. Het is zelfs een soort voorwaarde om ergens samen een start te kunnen maken'. Maar het kind is geboren door de moeder en de vader. Hoe of wat wij daar ook van mogen denken. Wij moeten zeer voorzichtig zijn om een oordeel te hebben over de ouders van kinderen. Persoonlijk zou ik zelfs wensen, dat anderen daar zich verre van houden. Hoe kan het kind zijn ouders ten volle nemen - ook al is dat slechts een klein beetje (of wat er van rest) - als daar achter een grote groep de druk uitoefent om het kind zijn ouders te verloochenen, want dat is wat er dan gebeurt he ?!

Diep in onze gedachten zeggen we daarmee, dat we betere ouders en mensen zijn dan waaruit ze geboren is. Maar is dat zo ? En ook al weten we rationele overwegingen te benoemen, dat doet niet af, dat het kind het leven het beste kan nemen als zij haar ouders kan nemen. En daarmee bedoel ik de OUDERS. Zij zijn de eerste en ook de enige ouders. Het kind heeft geen betere ouders dan waaruit hij geboren is. In dit geval de ouders van je adoptiedochtertje.

Maar wat ben ik dan ? Geen ouder, slechts adoptieouder ? Wat zegt dat dan van mij ? Ben ik een surrogaat ?

Maar Henk Jan wat zegt dat dan over het kind ? Is zij ook een surrogaat omdat zij een plaats moet invullen van een kind dat er nooit gekomen is ?

Velen verwarren banden met de plaats die je inneemt. Als ouders slechts worden aangeduid als biologische ouders en adoptieouders als ouders welke positie nemen de adoptieouders dan niet alleen juridisch maar ook maatschappelijk en emotioneel in? Worden de ouders dan niet slechts reproductieve eenheden om kinderen te baren ?

'Ja maar dat gaat om een duidelijk onderscheid te kunnen maken'. Juist ja Henk Jan, dat zeg ik net'.

Dat je als adoptie-ouder natuurlijk een band met een kind op kan bouwen die diep gaat en onverbrekelijk aanvoelt wordt hiermee ook niet ontkend. In veel adoptiefamilies geldt dat ook zoals ik het hier schets en voor zover ik dat kan waarnemen. Maar Eén ding blijft, adoptieouders kunnen nooit de plaats innemen van de ouders die eens waren. Dat is een existentiële vergissing.

Adoptieouders worden vanzelf de juiste ouders voor het adoptiekind als het kind volledig en in alle vrijheid naar de richtingen kunnen 'kijken' die zij voelen nodig te hebben. Kinderen die geadopteerd worden voelen ten diepste dat de binding - wat ze er uiteindelijk ook van moge denken - onuitsprekelijk is en vaak gepaard gaat met een diep verlies van die eerste binding. Die binding kunnen adoptieouders nooit invullen. De eerste liefde - velen ontkennen dat, maar kijk maar om je heen als je het hard op blijft ontkennen dat kinderen een vorm van liefde hebben naar hun ouders, ook boosheid en zelfs soms haat, - die vaak een vorm van liefde is die niet heeft kunnen vloeien - is de grootste in haar kracht.

Het is in essentie even krachtig als kwetsbaar als de eerste liefde tussen twee mensen. Ook al probeer je die in latere relaties over te doen, het zal nooit meer zijn zoals die eerste liefde. Het is een stille herinnering aan die eerste band dat iets ontegenzeggelijks krachtigs in zich heeft. Een onuitsprekelijke band. Ja ik weet, veel psychologen en therapeuten denken daar anders over. Maar ik ben van mening, zij kijken slechts op basis van cognitie maar nemen niet waar. Vertel een volwassen mens maar, die ooit die eerste liefde bewust heeft gekend, dat wat hij of zij voelde niet realistisch was. Allen zullen beamen, dat die liefde door hart en ziel ging en nooit vervangbaar zal kunnen zijn, wat anderen er ook van moge denken. Dat betekent niet, dat zij geen nieuwe relaties kunnen aangaan. Maar die zal altijd anders zijn.

Liefde (binding) van kinderen naar hun ouders en visa versa, is iets groots en eigenlijk iets mysterieus. Maar er komen situaties voor, dat het kind niet verzorgd kan worden door zijn eigen ouders. Dan is het kind in uiterste gevallen in goede handen bij andere mensen die daar zorg en aandacht aan kunnen besteden. Die band die ontstaat is niet minder of meer maar anders.

Adoptieouders die de geschiedenis en binding die het geadopteerde kind heeft met zijn oorsprong bagataliseren , stellen zich boven de werkelijkheid. Zij voelen zich niet alleen betere ouders maar ook een beter mens ten opzichte van de ouders en de cultuur van afkomst.

Het is niet zelden dat een dergelijke (stille) minachting, geadopteerden tot wanhoop drijft. Zij voelen dat ze moeten kiezen. Maar hoe kunnen zij ? Ze zijn immers gebonden aan iets existentieels en de liefde die ontwikkeld is voor anderen. Sommigen bekopen een dergelijke verstrikte verhouding in relaties met de adoptieouders en anderen met de (figuurlijke) dood.

Adoptieouders hebben alle recht, ik denk zelfs een noodzaak,om zich te binden aan het nieuwe kind. En de band die onstaat is ook legitiem. Maar zo mogen nooit vergeten, dat de prijs die het kind en zijn ouders ervoor betaalden de grootste is wat een kind en ouder kan, zodat zij het kind kunnen krijgen waarnaar ze zo hebben verlangd. Dit besef en begrip maakt de rol en positie van adoptieouders niet minder maar wel anders. De aard van de relatie kan dan pas een binding krijgen die thuis hoort in de ordening van de geschiedenis en de verhouding tussen alle betrokkenen. Hierom kan adoptie nooit een faciliteit zijn. Ik denk nu dat ik niet meer hoef uit te leggen waarom."

Maar mijn dochter, ... jouw dochter ? nu kan men zien hoe vast het zit, dat zelfs het voorgaande verhaal, niet zorgt voor het onderscheid in taal nu want het bewustzijn heeft het snel verloren ..., zegt nu gewoon papa tegen mij. Is dat verkeerd ?

Nee, natuurlijk is dat niet verkeerd. Het gaat hier ook niet om goed en slecht. Maar de adoptieouders moeten zich zeer bewust van zijn in welke kwetsbare omgeving ze verkeren als het gaat om hun eigen denkbeelden en dat wat het adoptiekind nodig heeft. Volg die ontwikkeling die prettig is voor allen. Maar besef goed dat wat ik net verteld heb.

De namen van de personen zijn gefingeerd wegens de privacy van betrokkenen!