ADOPTIEOPSTELLINGEN
niet meer bewegen vanuit de angst 

Heel veel mensen zien adoptie als iets mentaals. Alsof het geboren is uit het brein; Een gedachte waaraan handen voeten is gegeven, een leeg lichaam dat leven is ingeblazen. Maar niets is minder waar. Het kind dat tegen zijn/haar weten in, in een adoptieprocedure beland is niet incompleet maar een volledig mens. En toch lijkt het er vaak op dat het geadopteerde kind iets dient in te vullen; als plaatsvervanger, of letterlijk, inplaats van het nooit geboren kind. Deze ongeziene dynamieken, naast de belichaamde verbindingen van een onbekende afstamming, treft geadopteerden in hun hart en in hun ziel.

Jay was geadopteerd in een Nederlands gezin, en kreeg de naam van het overleden kind dat de adoptieouders hadden verloren. Jay heeft zich in het adoptiegezin nooit thuis gevoeld en zijn plaats kunnen vinden.


Maar ook de vaak ongekende geschiedenis van de ouders (van oorsprong) blijven ondanks hun onzichtbare afwezigheid, als een feit in het leven van het kind en de latere volwassen geadopteerden een onbekende maar belangrijke rol spelen. De levens van hen, hun voorouders en die van hun verwanten lijken vaak in de levens van geadopteerden zich alsnog te representeren. Deze stille aanwezigheid, als een omvloersde werkelijkheid, laat niemand koud als men ziet en beseft hoe sterk men met elkaar verbonden is.


Miriam; "Ik weet, ik kan geen rechten meer kan laten gelden op mijn moederschap, en eigenlijk maar beter ook. Ik was vast geen goede moeder geweest." De geadopteerde dochter Judith over haar moederschap. "Ik weet, ik ben dan wel moeder, maar eigenlijk ben ik geen goede moeder, althans het voelt dat ik geen goede moeder mag zijn." - In de opstelling bleek, dat zij onbewust het lot van haar moeder (van oorsprong) volgde. Zij bleek een onbekende stille, maar sterke verbintenis te hebben met haar.


Adoptieouders
hebben een cruciale rol in de ontwikkeling van het geadopteerde kind, maar ook later als volwassen geadopteerde. En toch, ook als men alles gedaan heeft, de geadopteerde zich aan te binden, of als de geadopteerde alles gedaan heeft de liefde te bevestigen waarnaar sommige adoptieouders verlangen, kan er afstand bestaan en lijkt er een onoverbrugbaar afstand te bestaan dat zelfs onverzadigbare liefde niet kan oplossen. En wat te doen als adoptieouders zelf deel zijn van een reeks, en een familiesysteem, van familietrauma's, zoals het verlies van kinderen uit het familiesysteem door oorlog, ongevallen, rampen of zelfdoding of anderzins. Dan treedt er in het familiegeweten een onbekend dynamische herinnering op dat op een ander tijdstip en moment ingrijpt op levens van anderen (transgenerationeel) en kan leiden tot het adopteren van kinderen.


Xenia haar grootvader had een verzwegen SS verleden en was zelf verantwoordelijk geweest voor het ombrengen van enkele kinderen. Om exact te zijn, 5 poolse joodse kinderen. Xenia zelf was hier niet van op de hoogte, maar adopteerde 5 kinderen uit Polen, en naar wat later zou blijken van dezelfde leeftijd als de kinderen die door haar grootvader waren omgebracht.


ErvaringenPoezieTransgenerationeel